STUDIOMUNZE

BAKUMAN การ์ตูนที่นัก(อยาก)เขียนควรอ่าน

BAKUMAN バクマン=博打, bakuchi+漫画, Manga

เผอิญวันก่อน เพิ่งได้อ่าน BAKUMAN คืนเดียว รวดเดียวจบ 13 ตอน
(ปัจจุบันเรื่องนี้ยังตีพิมพ์ต่อเนื่องในจัมป์)
เพราะว่าเพิ่งได้อ่านบลูดรากอนรวมเล่มไทยจบ เลยตามหาเรื่องอื่นอ่าน
ไม่ได้กะว่าจะหาของอ.โอบาตะ แต่เพิ่งรู้ว่าเขาเขียนเรื่องใหม่ กับอ.โอบะ ทสึกุมิ
คนเขียนเรื่องเดธโน็ต เลยตามหาอ่าน มันตรงใจมากที่เขาเขียนเรื่องเกี่ยวกับ
“นักเขียนการ์ตูน” ทำให้เรารู้สึกว่า ความสามารถของอ.โอบาตะนั้น
คือการวาดเรื่องที่ธรรมดาๆ ให้ดูไม่ธรรมดา
คือ เขาสามารถเขียนเรื่องที่คนไม่น่าจะสนใจ
ให้น่าสนใจขึ้นมาได้
เราเลยรู้สึกว่าคาแร็คเตอร์อ.เหมาะกับเรื่องแนวนี้มากกว่าแนวแฟนตาซี
(จะบอกว่า…ความสนุกของการ์ตูน…มันเกี่ยวทั้งคนเขียนเรื่องคนวาดภาพ)
เห็นมีคนบอกว่าอ.เขียนบลูดรากอนเพราะอยากเขียน
จริงๆเราว่าก็สนุกดีนะ
(ถึงเทียบกับเรื่องอื่นๆที่อ.วาดแล้วจะด้อยกว่า)

บลูดรากอนจบเร็วไปหน่อย 4 เล่ม แต่แฟนเกิร์ลส่วนใหญ่คงจะรับไม่ได้
ที่เรื่องนี้อ.เขาเขียนเซอร์วิสผู้ชายเยอะ…(แบบโอ้…เกรท)
อ่าน BAKUMAN จบปวดตาเลย แต่ประทับใจคำพูดหลายๆอันในเรื่องมาก
รู้สึกตัวเอกในเรื่องคิดตรงกับเราหลายอย่าง
(ตัวเอกหลักๆมี 2 คน เป็นนักเรียนมัธยมที่อยากเป็นนักเขียนการ์ตูน)
ไม่รู้คนธรรมดา ที่ไม่ได้อยากเป็นนักเขียนการ์ตูนอ่านแล้วจะอินไหม
แต่เราอิน

อ่านจากขวาไปซ้าย

-ประโยคนี้ เราคิดว่าเป็นจริง “คนที่เป็นนักเขียนการ์ตูนได้จริง
คือเลี้ยงชีพได้ด้วยการเขียนการ์ตูนอย่างเดียว
มีจำนวนน้อยมาก และต้องมีความสามารถจริงๆ คือเข้าขั้นอัจฉริยะ”
ส่วนที่เหลือ คือ “นักเสี่ยงโชค”
อาจจะต้องเสี่ยงว่า…เรื่องจะดังหรือไม่ดัง…
ประเด็นคือ อ่านเรื่องนี้จบไป 13 ตอนแล้วรู้สึกว่า
…จริงๆ ไม่ว่าจะอัจฉริยะ หรือไม่…
ก็เป็นนักเขียนการ์ตูนได้
ถ้าหากมีความพยายามและมีความฝันจริงจัง
และกล้าที่จะเสี่ยง
และใครๆก็บอกว่า…พรแสวง…
และความพยายาม [...]

Continue reading...